خدای مهربانم  ترا به عظمت هر آنچه آفریده ای دوست دارم

  عزیزتر از همه سلام!

 کجا بروم؟از که بپرسم نشانی نگاه تو را؟

 کجا بروم که نه فقسی باشد و نه هوسی؟

 کجا بروم که نه نگاهی باشد و نه عطشی؟

 کجا بروم که فقط تو باشی و زمزمه ای که

 از تو شروع شود و به دریای وجودم بریزد...کجا بروم که فقط تو باشی و نه حتی گل سرخی

 که عطر نفسهای تو را داشته باشد...کجا بروم که فقط تو باشی و نه حتی ستاره ای و نه حتی

 ماه پاره ای و فقط نگاه تو باشد...

 با این پاهای خسته و این دستهای بسته.با این دل شکسته به کجا بروم که نه خزانی باشد و نه

 بهاری .نه سکوتی و نه آواز یک قناری...

 خوب می دانم این جاده های وهم آلود که با بالهای پروانه غریبند و از عطر سیب هیچ نمی دانند

 هرگز مرا به تو نخواهند رساند...

 به کجا بروم که نه من باشم و نه دست نوشته های رنگ پریده ام؟به کجا بروم که نه شب باشد

  و نه روز.نه هوا نه نفس.نه عشق نه نفرت.نه دیو نه پری...

 به کجا بروم از که بپرسم؟آخر چه کسی با نگاه تو آشناست...آخر چه کسی با صدای تو

  آشناست ...می دانم در این دروغزار سخت است حتی یافتن کسی که با تو آشنا باشد چه رسد

 به یافتن تو عزیزترینم...

دلتنگ توام اما تو همیشه هستی.همیشه تو مهربان هستی.

اما من با تمام وجود دلتنگ نگاهت هستم.

مویه هایم را  به دستان باد میسپارم تا به دستان تو برسانند.افسوس که گوش روزگار کراست

و نمی تواند ناله های مرا بشنود...تا به کی گریه کنم و هر روز ترا بجویم...

تا به کی اشگهایم را در تنهایی بریزم.ای مهربان من مرا در تنهایی و سکوت مگذار. 

 هنگام دلتنگی یه وقت نگی ای خدا من یه مشکل بزرگ دارم.....

 می تونی بگی ای مشکل من یه خدای بزرگ دارم.